Ik had nooit verwacht dat de periode na mijn zwangerschap bijna het lastigst was. Daar waar ik tijdens mijn zwangerschap vol gas en focus ervoor ging, moet ik mijzelf nu naar de sportschool slepen. Een baby, nieuwe baan en net verhuisd zijn helpen daar niet echt bij. Tel daar bovenop nog eens een buikvirus en je snapt dat de gym tegenwoordig een opgave is.
Het helpt ook niet mee dat ik nu verder van de gym woon. Daar waar ik eerst bijna vanuit mijn bed zo in de gym rolde, moet ik nu in de auto stappen en erheen gaan. Daarnaast moet of mijn dochter mee of ik moet op een tijdstip dat mijn vriend er is. En de herfst/winter werkt ook niet heel erg motiverend. Toch blijf ik mijzelf motiveren. Ik vind bewegen belangrijk en ik mis mijn sterke lichaam. Een lichaam dat met gemak zware dingen tilde en lekker een rondje rende.
Daarnaast vind ik het ook belangrijk om voor mijn dochter fit te blijven. Ik wil dat zij een moeder heeft die er vol voor haar kan zijn. Die achter haar aanrent, die met haar speelt zonder dat ze halverwege het spelen moet afhaken.
Dus wat ik doe is mijzelf met mijzelf van toen ik net begon met sporten. Met als doel: naar de Jetske die een halve marathon rende en 100kg kon met de hiptrust. Want daar wil ik weer naar toe. Naar de sterke Jetske. Tegelijkertijd ben ik mild voor mijzelf en gun ik mijzelf ook bijkomen van drie nogal grootte veranderingen in mijn leven. Langzaamaan probeer ik het sporten weer op te pakken en elke keer dat ik ga is een win. Ik ben in ieder geval trots op mijzelf dat ik minimaal 1 keer per week ga.
Hiermee hoop ik ook jou te motiveren. Je hoeft niet per se naar de gym of te gaan hardlopen. Kijk wat je kan en bouw langzaam op. Samen langzaamaan fit worden. Want fit zijn dat is mijn doel! En ik gun iedereen een fit en sportief leven!
Liefs, Jetske
Jetske Kalwij is een fontanpatiënt en moeder van een dochter. Regelmatig schrijft ze een blog voor de PAH
