De weg naar de Dam tot Dam loop
Ik schrijf deze blog terwijl ik pas twee keer heb hardgelopen deze maand. Want dat is de realiteit. Toch heb ik dit jaar weer een hardloopdoel: 16 km rennen tijdens de Dam tot Damloop.
Home »
Ik schrijf deze blog terwijl ik pas twee keer heb hardgelopen deze maand. Want dat is de realiteit. Toch heb ik dit jaar weer een hardloopdoel: 16 km rennen tijdens de Dam tot Damloop.
Als hartpatiënt kan sporten spannend zijn.
Toch is ook voor ons bewegen ontzettend belangrijk! Vandaar dat ik mijn tips met jullie deel.
Een quote die ik vaak voor mijzelf herhaal. Ik zie het nog steeds veel in mijn omgeving gebeuren de als… dan… of later… Maar het leven is nu!
Het is een quote die ik vaak gebruik en ook vertel wanneer iemand zich wil vergelijken met mij. Maar op dit moment weet ik niet zo goed met welke zelf ik mijzelf wil vergelijken. Is het de Jetske van de basisschool die al bij 100 meter rennen paars aanliep. De Jetske uit 2018 die een halve marathon rende of de zwangere Jetske die nog sportte maar alles op een lager pitje deed.
Inmiddels is mijn dochter drie maanden oud en kort gezegd het gaat goed! Nu is het zo dat ik niet alleen een dochter heb mogen krijgen, maar we vonden in deze drie maanden ook een nieuw huis en ik kreeg een nieuwe baan.
Naar aanleiding van de blogs, kreeg ik nog wat vragen rondom mijn zwangerschap en dan met name gericht op de cardioloog.
Ik vind het altijd een hele eer als ik vragen krijg en tegelijkertijd ontzettend moeilijk.
Het is namelijk zo persoons gebonden. De ene hartpatiënt is de ander niet. En de ene hartafwijking is de ander niet.
Mijn tante kwam op kraamvisite. Ze keek naar de muur vol medailles.
“Woow jij hebt veel wedstrijden gedaan, dat is de reden voor je vlotte herstel”
Deze blog schrijf ik inmiddels 2 weken na mijn bevalling. De uitgebreide versie van mijn beval verhaal wil ik graag delen in de Sinus. Vandaar dat dit een korte versie wordt, met ook de nadruk op het herstel.
Want spoiler alert: Hoewel de bevalling niet liep zoals ik hoopte, merkte ik dat mijn sport lichaam ervoor heeft gezorgd hoe goed mijn herstel gaat.
De dag waarvan je wist dat zal komen is eindelijk hier (of hoe ging het ook alweer in het lied).
Alweer 36 weken zwanger! Zo trots dat te mogen zeggen. Afgelopen donderdag ging ik dit keer samen met mijn moeder naar het ziekenhuis. Ik verwachtte niet veel bijzonders, maar dat nam toch een andere wending.