‘Ik weet dat ik een beperking heb, maar je ziet het aan de buitenkant niet. Dat vind ik erg confronterend, want ik word hierdoor zowel overschat als onderschat.’
Hersenbeschadiging
Een week na haar geboorte moest Anna met spoed naar het ziekenhuis omdat de artsen dachten dat ze een dubbele longontsteking had. ‘Het was zo erg dat ik zelfs kans had dat ik de rit naar het ziekenhuis niet zou overleven. Daar constateerden ze een vernauwing van de aorta en ik moest worden geopereerd. In de nacht voor de operatie kreeg ik een epileptische aanval waardoor mijn hersenen licht beschadigd raakten. Ik ben snel moe en heb moeite met bijvoorbeeld schrijven, aankleden of douchen.’
Steun van haar broer
Ze ging naar een speciale basisschool voor kinderen met een beperking. Maar daar voelde Anna zich niet altijd op haar gemak. ‘Ik heb dan wel een beperking, maar die is niet zo erg als bij veel andere kinderen op school. Daardoor voelde ik me vaak onbegrepen en eenzaam. Ik heb niet veel vriendinnen en word wel eens gepest omdat ik anders ben. Bijvoorbeeld als ik op mijn speciale fiets rijd. Gelukkig heb ik heel veel steun van mijn broer. Zij gaan er goed mee om en helpen me altijd.’
Ambities en dromen
Anna is twintig jaar oud en heeft dezelfde ambities en dromen als haar leeftijdsgenoten. Maar ze moet heel veel aan zich voorbij laten gaan zoals een rijbewijs halen, uitgaan of een opleiding volgen. ‘Studeren zit er voor mij niet in, zelfs niet als ik dit online zou doen. Het is gewoon te belastend voor me. Ik ben voor 80% afgekeurd en nu doe ik vrijwilligerswerk bij ouderen. Dat geeft mij heel veel voldoening. Ik wil niet naar een dagbesteding gaan, ik wil in de normale wereld kunnen functioneren op een manier die bij me past.’
Anna’s week
Hoe ziet een gemiddelde week eruit voor Anna? Ze heeft een routine met vaste dingen en dat werkt prima voor haar. ‘Ik loop met de hond in het bos, doe de was, ruim de vaatwasser in en uit, en werk drie keer in de week als vrijwilliger met ouderen. Voor mij is dat al heel veel en moet ik rustig aan doen de rest van de week. Dan kijk ik graag series en knuffel ik met de hond. Ik sta positief in het leven, maar ben wel verdrietig dat ik me soms zo eenzaam voel. Mensen begrijpen mijn situatie niet echt. Ik moet het vaak uitleggen en dat vind ik wel moeilijk.’
Alles is een uitdaging
Wat veel mensen voor lief aannemen, is voor Anna meestal een hele uitdaging. Op vakantie gaan, met vriendinnen naar een pretpark of naar de bioscoop: het is al snel te zwaar. ‘Zo was ik drie weken met mijn moeder in Griekenland op vakantie. Heel leuk, maar ook heel pittig. Ik zie dan dat mijn moeder zich aanpast als ik kapot ben terwijl zij soms andere dingen zou willen doen. Dat vind ik heel pijnlijk voor haar.’
Positieve houding
Anna’s moeder is heel trots op haar dochter. Ze ziet een positieve, jonge vrouw vol ambities. ‘Mijn moeder is er altijd voor me. Ze steunt me ook bij mijn ambities. Ik zou graag modellenwerk doen, of iets in de filmwereld. Ik wil anderen ook laten zien dat je je dromen kunt najagen, wat je ook hebt.’
