De angst voor ziekenhuizen die ik vroeger had, gebruik ik nu om patiënten op hun gemak te stellen. Ik begrijp heel goed waar ze bang voor zijn en leg ze rustig uit waar alle apparatuur voor dient. Dat helpt hen enorm merk ik.’
Herkenbaar
Melissa werd vijfentwintig jaar geleden geboren met Tetralogie van Fallot. Ze is getrouwd en heeft een zoontje van bijna twee dat helemaal gezond is. Hoe haar ouders erachter kwamen dat ze een aangeboren hartafwijking had, is ongetwijfeld herkenbaar voor veel mensen met een vergelijkbare situatie. ‘Bij het consultatiebureau hoorden ze een ruisje, maar de huisarts zag eerst geen probleem. Toen dat ruisje niet wegging, zijn we alsnog naar de cardioloog doorverwezen. Sindsdien heb ik al een paar operaties achter de rug, heb ik regelmatig hartkatheterisaties gehad en ben ik een paar gedotterd.’
Begrip en onbegrip
Voor Melissa gaan begrip en onbegrip zo’n beetje gelijk op. Op school kreeg ze wel eens vervelende opmerkingen omdat ze niet helemaal zoals de rest was. ‘Kinderen kunnen soms heel gemeen zijn. Ik was een nogal onzeker meisje en daardoor een makkelijk doelwit. Het hielp ook niet echt dat ik met een elektrische omafiets naar school kwam en ik met sommige activiteiten niet mee kon doen. Ze begrepen niets van mijn situatie en ik kreeg wel eens rare reacties te horen op mijn litteken. Mijn moeder zei altijd over dat litteken: ‘Je hebt gewoon een streepje voor.’ Die maakte er iets positiefs van. Ik had gelukkig ook heel fijne vrienden die altijd voor me opkwamen. Nu heb ik gelukkig lieve vriendinnen, die zich goed in mijn situatie kunnen inleven.’
Inleven
Melissa werkt twee dagen in het ziekenhuis in Ede op de afdeling kaakchirurgie en ze is fotografe. ‘Die fotografie is een uit de hand gelopen hobby. Ik heb regelmatig opdrachten voor bruiloften, maak portretten en zet baby’s op de foto. Dat werk vind ik leuk om te doen en ik kan er goed mijn energie mee doseren. In het ziekenhuis heb ik ongelooflijk fijne collega’s. Toen ik daar kwam werken, was het eerste dat ze me vroegen: ‘Wat heb jij nodig van ons?’ Ik mag echt in mijn handjes knijpen met zulke lieve collega’s. Ze zijn zorgzaam en kunnen zich heel goed inleven in mijn situatie.’
Dankbaar
Ze is dolgelukkig met haar gezin. Maar door alles wat ze heeft meegemaakt rondom haar hartconditie heeft ze ook te maken gehad met mentale issues. ‘Mijn man begrijpt me goed en zorgt voor ons. Hij trapt op de rem als ik mijn eigen grenzen niet goed kan aangeven. En ook mijn familie gaat goed met mijn situatie om. Ik vond het altijd lastig om erover te praten en stopte het zelfs een beetje weg. De zwangerschap vond ik vrij zwaar, vooral door de angsten voor het risico dat het mis kon gaan. De bevalling ging goed en was eigenlijk een soort opluchting voor me. Ik heb veel steun aan mijn gezin en mijn geloof. Ik ben dankbaar voor wat ik heb en zou iedereen willen meegeven: blijf positief, kijk naar wat je allemaal wél kunt. Blijf niet hangen in het negatieve en ben trots op wat je hebt.’
