Het begin van mijn bevalling
We gaan even naar het moment waarop het allemaal begon; de inleiding. Op woensdag 9 juli begon deze. Ik was toen 37,5 week zwanger. Ik ging naar het ziekenhuis voor een ballon. Een soort katheter wat in je baarmoeder wordt geplaatst om deze op te rekken. Even voor de verbeelding, je loopt de hele dag met een relatief dikke buis uit je vagina. Maar goed, buiten dat het voelt alsof je tampon verkeerd zit viel dat nog mee.
De volgende dag mochten we weer naar het ziekenhuis. De ballon was inmiddels eruit gevallen (al voelde ik daar niets van) en er kwamen 2 opties:
- Weer een ballon, alleen die zal er waarschijnlijk meteen uitvallen.
- Pillen om de weeën op te wekken, maar dan moest ik in het ziekenhuis blijven.
Die woensdag had ik al constante twijfel of ik wel of niet naar het ziekenhuis moest, dus ik koos voor het laatste. Dan was ik in ieder geval op de goede plek.
De gehele donderdag kreeg ik om de 2 uur een pilletje en vermaakte ik mij prima in een privé kamer met mijn vriend. Pas om 21.00 begon er iets te rommelen en kwamen er duidelijk weeën.
Ik ondernam meteen actie. Ik wist dat ik in een vroeg stadium een ruggenprik mocht. Ik werd overgeplaatst naar een andere kamer en kreeg daar mijn ruggenprik. Die nacht heb ik relatief goed geslapen.
Van weeën naar keizersnee
De volgende dag kwam de ontsluiting niet goed op gang. Ook niet met de wee-opwekkers. Het duurde maar en duurde maar en uren gingen voorbij. Uiteindelijk kwamen we tot het punt dat ik van 5 naar 8 naar 9 cm ontsluiting ging binnen no-time.
Er waren echter 2 problemen.
- Mijn kind was een sterrenkijker en lag dus met haar hoofd naar boven in plaats van beneden.
- Ik mocht pas persen als ze zo laag mogelijk was. Dit in verband met mijn hart. De afspraak was maximaal een half uur persen…
Om haar lager te laten komen moest ik persweeën tegenhouden. Even voor de verbeelding, het is alsof je keihard aan de diarree zit en je moet het ophouden en dat keer 100.
Dit grapje duurde uiteindelijk zo’n 3 uur. Ondertussen zat ik aan machines die gingen piepen als mijn waardes niet goed waren. Niet heel bevorderlijk voor een stress vrije bevalling.
Uiteindelijk heb ik gesmeekt om te mogen persen en met Gods gratie mocht dit. Hoewel ik van alle kanten complimenten kreeg, mocht het niet baten. Voor mijn gevoel perste ik pas 5 min maar de eerste 30 waren al voorbij. Uiteindelijk smeekte ik om nog 30 minuten en die kreeg ik. Want eerlijk het persen kostte mij minder energie dan die weeën tegenhouden.
Toen ook deze 30 min voorbij waren, werd er een knoop doorgehakt. Zij kwam niet lager, ik deed keihard mijn best en omdat ze ook nog eens zwaarder geschat was, werd er besloten voor een keizersnee. Iets wat ik liever niet wilde. Mijn vriend was overigens meteen akkoord, mind you het was inmiddels vrijdag avond 23.30. En daar waar het van tevoren voor mij het ergste scenario leek, was ik op dat moment ook snel akkoord.
Ik wist dat een keizersnee een optie zal kunnen zijn in sommige gevallen, dus ik noem dit ook geen spoed. Ook het ziekenhuis noemde dit niet zo. Het was ook geen spoed. In alle rust gingen we naar de ok en konden we ons voorbereiden erop. Ik kreeg veel emotionele steun van artsen en mijn vriend. Er werd een andere ruggenprik ingezet er kwam een doek en binnen no time verscheen daar mijn dochter: Jasminah.
Zij mocht mee met haar vader en ik bleef achter en zo uitgeput als ik was viel ik oprecht in slaap.
Eerste dagen na de keizersnee
De volgende dag merkte ik pas wat een aanslag op mijn lijf het was. Ik kreeg een cocktail van diverse pijnstillers en kon nog geen stap uit bed zetten. Op mijn zij liggen deed enorme pijn en dat is voor zijslaper nogal een ding… Maar goed uitgeput en wel lukte op mijn rug slapen ook wel.
Zaterdag de 12e had ik nooit verwacht hoe goed ik er nu 2 weken later bij zal zitten. Terwijl ik nog in het ziekenhuis was bestelde ik via de thuiszorg een bed voor in de woonkamer, welke ook omhoog kon. Dit was echt een hele slimme zet, want ik heb daar in de eerste week goed gebruik van gemaakt.
Stiekem was ik wel blij dat ik tot maandag in het ziekenhuis mocht blijven. Zowel ik als Jasminah werden goed verzorgd en mijn vriend mocht bij ons blijven. Uiteindelijk mocht ik maandag middag naar huis.
In het ziekenhuis werd al verteld dat lopen goed was voor mijn herstel. Ook mijn Ugandeze schoonfamilie moedigde mij aan om veel te gaan lopen. De eerste dagen ging dit nogal strompelend. Ik was vooral aan bed gekluisterd. De kraamzorg, mijn vriend en ook af en toe familie zorgde voor mij en Jasminah.
Herstel stap voor stap
Elke dag voelde ik mij een stapje beter, van zelfstandig (zittend) douchen tot mijn eigen ontbijt maken. Elke dag probeerde ik ook mijn grenzen op te zoeken, kijken naar wat er allemaal kon.
Mijn eerste uitstapje was ruim een week na de bevalling (de 21ste) we mochten kijken bij een sociale huurwoning. Dat ging goed, ik merkte toen al hoe goed het lopen ging. (De woning voldeed overigens niet aan onze wensen). Die woensdag erop besloten we de geboortekaartjes te posten en hoewel dat stukje lopen, 5 min heen en 5 min terug, als een marathon voelde ging ook dat goed. De volgende dag zat ik trots aan een ijskoffie en taart met mijn zus en haar kinderen. Ik woon in het centrum dus dat was 3 min lopen voor mij.
Inmiddels zijn we 2 weken verder en ik merk echt hoe goed het gaat. Ik kan nu weer bijna alles zoals voorheen. Al mag ik nog niet alles (zoals zwaar tillen of een workout doen).
Mijn lichaam krijg ik langzaam maar zeker weer terug en dat voelt goed. Toch blijf ik alert dat ik niet te veel doe. Ik voel zo nu en dan het in- en uitwendige litteken. Ik blijf mij bewust ook af en toe te zitten en niet te lang te willen staan.
Gelukkig zijn we gezegend met een kind wat veel slaapt. Dit is ook bevorderlijk voor mijn herstel. Hoewel ik elke dag trots ben op hoeveel ik al kan, kijk ik ook uit naar het moment dat ik weer krachttraining en hardlopen mag gaan opbouwen! Nog 4 weken en dan mag (bijna) alles weer!
Ondanks dat ik vooraf heel bang was voor een keizersnee is het mij alles meegevallen. De operatie en ook zelfs het herstel. Ik ben heel dankbaar hoe het met mij gaat maar ook met mijn dochter. We maken het allemaal goed!
Liefs, Jetske
Bericht van Jetske “Ik wil aangeven dat ik me heel goed besef dat dit onderwerp gevoelig kan zijn. Misschien lees je dit met een onvervulde kinderwens of zit je midden in een traject dat niet vanzelf gaat. Daarom wil ik je allereerst een hart onder de riem steken. Ik weet dat mijn verhaal pijnlijk kan zijn als je had gehoopt dat dit ook jouw pad zou zijn. Tegelijkertijd ben ik enorm dankbaar voor hoe het nu met mij gaat en sta ik daar elke dag bewust bij stil. Ik wens je heel veel sterkte. En als je nog midden in een traject zit, hoop ik dat jouw wens uit mag komen”
Jetske heeft een Fontan circulatie en deelt in haar blog haar ervaringen over zwanger zijn met een aangeboren hartafwijking. Ze schrijft over haar (medische) controles, hoe het met haar gaat en wat er allemaal speelt tijdens deze bijzondere en spannende periode.
