Jeanine vindt dat mensen te snel oordelen.
De hartafwijking van Jeanine heeft geen officiële naam. Ze heeft een hele lijst van dingen die niet helemaal kloppen zoals meerdere milten, een vergrote lever, epilepsie en haar hart dat aan de rechterkant zit (dextrocardie). Vooral dat laatste levert nogal eens ongemakkelijke situaties op bij controles. ‘Als ik een ecg of echo kreeg, stond de apparatuur vaak aan de verkeerde kant. En dan werd zo’n eenvoudige controle ineens heel onhandig. Nu zeg ik er op tijd wat van, maar ik vind het nog steeds heel vervelend als ze mijn situatie niet kennen. Lees mijn dossier even door!’
Vertrouwd geluid
Jeanine is 32 jaar en heeft twee keer een openhartoperatie gehad. Haar mitralisklep is vervangen door een klep met haar eigen weefsel, maar ze weet dat ze ooit nog een keer een operatie moet krijgen voor een kunstklep. Haar man heeft ook een hartafwijking. Ze hebben elkaar leren kennen via de Hartstichting en zijn inmiddels bijna vijftien jaar samen en getrouwd. ‘Ik ben bang dat ik me ga ergeren aan mijn eigen getik als ik een kunstklep zou krijgen. Mijn man heeft ook een kunstklep voor zijn aorta en die hoor ik tikken. Alleen bij hem vind ik het een vertrouwd geluid als hij naast me zit, ik hoor het zelfs al nauwelijks meer.’
Net even iets anders
Haar fysieke situatie kun je gerust afwijkend noemen in meerdere opzichten. Zeker omdat haar hart aan de rechterkant zit. Bij dextrocardie lopen de grote bloedvaten via een andere route dan normaal: het bloed uit de onderste holle ader loopt via een omweg langs de linkerkant omhoog naar het hart. De andere organen zitten zo goed als op hun plek, de lever op juiste plek maar is vergroot, en ze heeft meerdere milten verspreid door haar buik. Alles is dus net even iets anders. En dat leidt vaak tot verwarring in het ziekenhuis, tot ergernis van Jeanine. ‘Ik heb al vaak meegemaakt dat de stickertjes op de verkeerde plekken werden geplakt bij een scan. Dan hoorde ik de assistent zeggen: ‘Hee, ik hoor niks’. Of dat de huisarts en apotheker niet goed communiceren waardoor ik de verkeerde medicijnen krijg. Ik begrijp nog steeds niet waarom het moeilijk is om even mijn dossier te lezen voordat ze me behandelen.’
Katten knuffelen
Ze heeft geen betaalde baan, maar haar werk als vrijwilliger bij een dierenasiel geeft Jeanine een beetje extra energie. ‘Ik heb geen zin om thuis te zitten wachten tot mijn man terugkomt van zijn werk, daarom vind ik het zo fijn om zelf bezig te zijn. Ik ben gek op katten en mag ze één tot twee dagen per week (of soms vaker wanneer nodig) met ze knuffelen in het asiel om ze weer te socialiseren en aandacht te geven. Het geeft me een heel voldaan gevoel. Vooral als een kat onwijs angstig was en daarna toch durft te komen knuffelen. Ik ben heel gelukkig, maar toch is het niet hoe ik vroeger mijn leven voor me zag. Vorig jaar zei de cardioloog dat ik geen kinderen mocht krijgen. Dat was medisch gezien logisch, maar ik vond het heel pijnlijk en verdrietig. Zeker omdat iemand anders dat voor mij bepaalde.’
Valt wel mee
Van buiten zie je niet wat Jeanine heeft en dat ze niet aan alles mee kan doen op de manier zoals ze zou willen, en wat sneller moe is. Ze ervaart veel onbegrip van mensen en dat doet haar pijn. ‘Mensen zien alleen de buitenkant en denken dat ik alles kan, zelfs als ze weten wat ik hebt. ‘Dan werk je toch gewoon vanuit huis?’ hoor ik wel eens. Vind het heftig als mensen denken dat het wel meevalt. Mensen oordelen heel snel, ook al hebben ze totaal geen idee hoe het voor mij is. Het enige waaraan je kunt zien dat ik iets aan mijn hart heb, is het litteken. Ik schaam me niet voor mijn litteken: dit ben ik gewoon, dit hoort bij mij. Het litteken betekent dat ik nog leef. Als ik dat niet had gehad dan was ik er niet meer.’
Serieus nemen
Ze heeft een fijne, normale jeugd gehad. Haar ouders hebben altijd goed voor Jeanine en haar broer en zus gezorgd. ‘Nu ik ouder ben, wil ik weten hoe het voor hen is geweest om mij die extra aandacht te moeten geven. Het hele gezin heeft toch vaak rekening moeten houden met mijn situatie. Maar het is lastig om erover te praten. Ze hebben gedaan wat ze konden en dat is ze heel erg goed gelukt. Ik zou tegen iedereen willen zeggen, dat je niet moet oordelen op basis van wat je ziet. Mensen met een hartafwijking kunnen veel, maar je moet ons wel serieus nemen.’






