Margot zoekt balans tussen inspanning en ontspanning
Tot haar zestiende ging het prima. Margot had een normale jeugd, ook al werd ze geboren met een atriumseptumdefect (ASD). Direct na haar geboorte en toen ze twee jaar was, werd ze hieraan geopereerd. Ze kon alles doen wat andere kinderen ook deden. Maar dat veranderde toen ze op 16 jarige leeftijd een donorklep en een pacemaker kreeg. ‘Sinds die operatie had ik ineens veel last van ritmestoornissen waar ik regelmatig cardioversies voor kreeg. Ik ben nu 51 jaar en heb twee zware operaties gehad in de afgelopen paar jaar. En daar ben ik fysiek en mentaal niet helemaal ongeschonden uitgekomen. Ik ben elke dag op zoek naar de juiste balans tussen inspanning en ontspanning.‘
Strak korset
Ze heeft in haar leven al negen keer een pacemakerwissel gehad en ablaties via haar lies. In 2018 kreeg ze een micra-pacemaker, omdat de draden van een gewone pacemaker niet bovenin geplaatst konden worden vanwege littekenweefsel en vernauwingen. Vijf jaar later was deze leeg en hadden de artsen geen andere keuze dan Margot via haar linkerzij te opereren. Tijdens die operatie ging het mis. ‘Na acht pogingen om de draden te plaatsen, hebben ze veel beschadigd. Ik heb daar drie jaar later nog steeds last van. De zenuwpijn geeft een gevoel alsof je een te strak korset draagt. Ik heb daar allerlei soorten therapie en medicijnen voor.’
Experimentele operatie
Acht maanden na deze operatie, bleek dat een pacemakerdraad niet goed functioneerde, dus moest Margot opnieuw onder het mes. Een risicovolle, experimentele operatie die er mentaal flink inhakte. ‘Ik heb daar een verschrikkelijke klap van gehad. Voor deze operatie werd ik met een griepvirus opgenomen en moest ik een week lang volledige bedrust houden voordat de operatie kon plaatsvinden. Alles is goed afgelopen, maar de kans was erg groot dat ik die operatie niet zou overleven. En ook voor mijn broer moet het heel heftig zijn geweest. Onze ouders waren op dat moment al overleden, dus hij wilde niet ook mij nog verliezen.’
Werken voor je geld
Margot had een druk leven. Ze werkte als secretaresse in het ziekenhuis en zorgde voor haar zieke ouders. Maar sinds de laatste operatie zien de dagen van Margot er heel anders uit. ‘Ik had nooit tijd voor een relatie, want ik was altijd bezig met alles en iedereen. Eigenlijk nam ik teveel hooi op mijn vork. Wat ik vóór de operatie allemaal deed, kan ik nu niet meer aan want mijn hartconditie is een stuk minder geworden. Ik ben vorig jaar 100% afgekeurd voor werk en nu vul ik het grootste deel van de week met pijntherapieën, sporten en ontspanning. Voor mij is dat compleet nieuw, want ik ben opgevoed met de gedachte dat je moet werken voor je geld.’
Vreemde blikken
‘Ik heb sinds twee jaar een nieuwe vriend. Hij begrijpt me goed en stimuleert me ook om rust te nemen. Hij heeft diabetes en had een hartinfarct op zijn veertigste, dus hij snapt mijn situatie beter dan veel andere mensen in mijn omgeving. Van de buitenkant zie je niet dat ik iets mankeer: ik krijg nog wel eens vreemde blikken of rare opmerkingen. Ik kan best wel dingen, maar ik werk niet. Dus ik heb energie over voor leuke dingen. ‘O, jij kan gewoon naar een museum door de week,’ hoor ik mensen denken. Dat zit voor een deel in mijn hoofd en ik moet leren om dat los te laten.’
Over de grens
Veel mensen in haar omgeving snappen niet dat Margot niet werkt en haar rust op tijd moet pakken. ‘Niet iedereen staat er voor open, bepaalde familieleden en vriendinnen kunnen het niet aan. Het liefst zou ik willen dat de hele wereld me begrijpt, maar dat kan niet. Ik worstel nog met inspanning en ontspanning, daar heb ik ergotherapie voor. De hele dag heb ik zenuwpijn aan mijn linkerzij en slik daar medicatie voor. Ik word er de hele dag mee geconfronteerd en doe er alles aan om maar in beweging te blijven. Er zijn dagen met een gouden randje, maar er zijn ook dagen waarop ik heel weinig kan. Dan ben ik de vorige dag teveel over mijn grens gegaan. Mijn vriend is gelukkig heel begripvol en voorzichtig met me.’
‘Ik mag blij zijn dat ik nog leef. Dat besef komt steeds harder binnen, zeker ook door de gesprekken die ik erover heb. Ik heb veel onrust in mijn hoofd en ben hard aan het werk om de juiste balans en structuur in mijn dag te vinden. Het allerbelangrijkste is, dat je accepteert wat er wel en niet mogelijk is en dat je een fijn en gelukkig leven probeert te leiden. Kies altijd voor jezelf en probeer zoveel mogelijk los te laten.’






